Our life ..Our fun..Our everything

11-05-2008

แม่หายหน้า หายตาไปนานจากการเขียนได จากรายเดือน เป็นรายหกเดือน สงสัยต่อไป เป็นรายปี แต่แม่มีเหตุผลนะที่แม่หายไป ก็แม่หายไปเพราะแม่มีน้องให้ ทีเก่น ไงลูก แล้วลูกสาวของแม่ ก็เริ่มโตวันโตคืน เริ่มมีกิจกรรมมากมาย ไหนจะ กลับไปเยี่ยมคุณตา คุณยาย ที่เมืองไทย (ไว้แม่จะเขียนอีกทีนึง) ไหนแม่จะได้ทำงานในหน้าที่ตำแหน่งใหม่ หลายเหตุผลมากมายเนอะ แต่วันนี้แม่อยากจะบันทึกเรื่องราวของ น้องเดวิ่น หรือ น้องแทน (ชื่อเล่นภาษาไทย) ไว้ก่อน ก่อนที่แม่จะไม่มีเวลาเนอะลูก

......................................................

น้อง Devin Tanthai (เดวิ่น แทนไท) เกิดเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2008 วันพุธ เวลา 12:33 pmน้ำหนักแรกเกิด 7 lbs 11 oz 21 inchesด้วยการผ่าคลอด โดยเช้าวันนั้น เวลา 10:00am แม่ต้อง admit แม่มีนัดผ่าคลอด 2:00 pm ที่โรงพยาบาล Emerson Concord ที่เดียวกับทีเก้น เกิด เหตุผลที่แม่ต้องผ่าออก เพราะ ว่า แม่เคยผ่าตอนคลอดทีเก้นมาแล้ว หมอไม่แนะนำให้เบ่งออกเอง เพราะว่า กลัวแผลฉีก แล้วก็มีแผลข้างในซึ่งเกิดจากการผ่าครั้งก่อน แล้วที่สำคัญ ลูก เดวิ่น ก็ Breech ไม่กลับหัว เหมือนทีเก้น หลังจากไปส่งทีเก้น ไว้กับคุณปู่ แล้ว ก็ไปถึงโรงพยาบาลตามเวลาเป๊ะ พยาบาลก็บอกให้แม่เปลี่ยนชุด เช็คความดัน เช็คไข้ ตรวจเสียงหัวใจลูก โกน.. ให้น้ำเกลือ เซ็นเอกสาร แล้วก็นอนดูทีวี คุณหมอสัญ ก็มาคุยรายละเอียดเกี่ยวกับยาที่จะบล๊อกหลัง แม่แอบดีใจเล็กน้อย เพราะว่าเป็นหมอคนเดียวกับ ตอนแม่ผ่าทีเก้น พอใกล้เวลาผ่า พยาบาล ก็พาแม่เดินไปห้องผ่าตัด คุณพ่อหลังจากแต่งชุดเรียบร้อย ก็แยกไปรอแม่อีกห้อง ห้องผ่าตัดเย็นมากๆ เย็นจนแม่สั่น ซึ่งก็สั่นทั้งอากาศ และสั่นกลัว ถึงแม้จะมีประสบการณ์ มาแล้ว แต่ก็ไม่วายกลัว หลังจากทุกอย่างพร้อม คุณหมอสัญ ก็ให้แม้นั่งโค้ง ก้มหน้าลง โก่งหลัง แล้วคุณหมอก็จัดการบล๊อกหลัง แล้วให้แม่นอนลง ให้ออกซิเจน เอาเครื่องเช็คความดันมาคอยเช็คแม่ เอาผ้าห่มอุ่นๆมาให้ พวกพยาบาล หลังจากเตรียมอุปกรณ์ต่างๆ แล้ว ก็กั้นผ่า คุณแม่เห็นคุณหมอ งวดนี้ สองคน รวมเบ็ดเสร็จ พยาบาล สาม คุณหมอ สอง คุณหมอสัญอีก หนึ่ง และแล้วคุณพ่อก็ถูกพาตัวออกมา คุณพ่อก็มานั่งข้างๆ แม่ คอยให้กำลังใจ งวดนี้ แม่สั่งห้ามคุณพ่อ ว่า ห้ามบอกแม่ว่า คุณหมอทำไรบ้าง หลังจากทุกอย่างพร้อม ยาเริ่มทำงาน คุณหมอก็จัดการผ่า ผ่า ผ่า เวลาผ่านไป แม่มีความรู้สึกว่า เอ๊ะ ทำไมงวดนี้ ใช้เวลานานจัง คุณพ่อก็คอยบอกแม่ว่า เบบี๋ กำลังจะออกมาแระ แต่ความรู้สึกแม่ คุณหมอ กดท้องแม่ นานมากๆ แบบ push สุดๆถึงแม้แม่ไม่เจ็บ แต่แม่รู้สึกว่า เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น เสียงคุณหมอเริ่มสั่นๆ คุณหมอเริ่มหมดแรง แม่ก็คอยถามพ่อว่า เกิดอะไรขี้น แม่พยายามหลับตา ไม่อยากคิดอะไรมาก แต่ก็มีความรู้สึกว่า นานมากๆ กว่าลูกจะออกมา มารู้ทีหลังว่า เค้าเรียกหมอเด็ก ฉุกเฉินมาเพราะว่า ลูกกว่าจะออกยากมาก เนื่องจาก ลูกไม่กลับหัว รกพันคอสามรอบ เอาขาออกก่อน แล้ว ขาซ้ายกับขาขวา ไปกันคนละข้าง เพราะว่า มดลูกแม่เป็น Shape คุณหมอว่างั้น เอาซะคุณหมอหมดแรง สุดท้ายลูกก็ออกมา อย่างปลอดภัย คุณพ่อไปตัดสายสะดือ แล้วคุณหมอก็จัดการ เย็บแผลแม่ แม่ว่าจะทำหมันเลย แต่หมอก็ทำให้ไม่ได้เพราะว่า ข้างในมีแผลเป็นเยอะ คุณพ่อก็เลยประกาศกลางห้องผ่าตัดว่า คุณพ่อจะทำ จริงๆ คุณพ่อมาบอกทีหลังว่า ไม่อยากให้แม่กังวล อยากให้คุณหมอเย็บๆ ให้เสร็จ เพราะแม่กังวลเกี่ยวกับลูกพอแล้ว เพราะฉะนั้น ลืมไปได้เลยว่า คุณพ่อจะทำหลังจากพยาบาลหมอทำความสะอาดลูกเรียบร้อย ก็เอาลูกมาให้แม่ชื่นชม และถ่ายรูปหน่อยนึง

..............................................................

หลังจากทุกอย่างเรียบร้อย พยาบาลก็ย้ายแม่กลับไปห้องพักฟื้น ซักพัก คุณพ่อก็พาลูกมาให้แม่ให้นม ครั้งนี้แม่ไม่ค่อยหลับเท่าไหร่ พยาบาลก็มาเช็คทุกๆ ห้านาทีว่า แม่เป็นอย่างไร ขาขยับได้หรือยัง หายชาบ้างหรือยัง ความดัน ไข้ ฯลฯ ทุกอย่างโอเค ก็ย้ายไปห้องพัก (๓๒๔) แม่ก็แพ้มอร์ฟีน คันหน้าคันตา โดยเฉพาะจมูกเกาจนเป็นแผล แม้ว่า เค้าจะให้ยาแก้ปวดและแก้คัน ฉีดใส่สายน้ำเกลือ แล้วแม่ก็อาเจียน เนื่องจากมอร์ฟีนเหมือนกัน ส่วนใหญ่ ก็พักผ่อน จนเที่ยงคืน พยาบาลมาให้แม่ลองเดิน ก็โอเค วันรุ่งขี้น แม่ก็เดินได้ แข็งแรงขึ้นเรื่อยๆๆ

.................................................................

น้ำนมแม่เริ่มมา ตั้งแต่วันที่สองหลังจากคลอดลูก เร็วมากๆ แต่แล้ววันนี้วันที่สอง คุณหมอก็บอกว่า ลูก เป็นตัวเหลือง Jaundice คุณหมอบอกไม่มีไรน่าห่วง แต่อะนะ คนเป็นแม่ คุณหมอให้ลูกอยู่ในตู้อบ ก็คอยวัดค่ารูบิ้น เรื่อยๆ ก็ขึ้นๆ ลงๆ แม่สงสารลูกมากๆ เพราะเค้าต้องคอยเจาะเอาเลือดที่เท้าลูกไปตรวจ แต่วิธีที่ดีที่สุดที่จะขับรูบิ้น ออกคือ ฉี่ กับอึ ขนาดแม่ให้ลูกกินนม ส่วนใหญ่ปั้ม เพราะว่าหัวนมแตก เลือดไหล ได้ประมาณ 2 oz ไม่พอลูกกินเก่งมากๆ พยาบาลแนะนำให้ Formula ด้วย แม่ก็โอเค เพราะว่า อยากให้ลูกหม่ำเยอะๆ ฉี่ อึ เยอะๆ พวกเราจะได้กลับบ้านกัน ถึงแม้โรงพยาบาลจะเหมือนโรงแรมก็ตาม สะดวกสบาย แต่อยู่นานๆ เข้าก็เบื่อ สุดท้ายกว่าพวกเราจะได้กลับบ้านกันก็ วันอังคารเย็นๆ ที่ 11 พฤศจิ เพราะว่า ค่ารูบิ้น ลดลง จนถึงปัจจุบัน ก็ขึ้นๆ ลงๆ วัดครั้งสุดท้ายเมื่อวันศุกร์ ที่ 20 ก็ค่าอยู่ที่ 15 ก็เท่ากับวันแรกที่เค้าตรวจเจอ แต่เนื่องจากลูกมีอายุมากขึ้น ถือว่าไม่อันตราย ก็มีนัดไปตรวจอีกทีวันศุกร์หน้า อ้อ ปัจจุบันน้ำนมแม่ก็เยอะนะ ปั้มออกแรก 2 oz,4oz ตอนนี้น่าจะมากกว่านั้น ลูกก็ยังหม่ำไม่พอ ยังต้องให้ Formula อีก 2oz หลังให้นมแม่ด้วย ปัจจุบันน้ำหนักลูกอยู่ที่ 7 lbs 15 oz

........................................................

แม่นอนรอผ่าคลอด